De eerste weken in Kopenhagen

Dag allemaal,

Leuk dat je deze blog leest. Ik ga vanaf begin februari werken bij de Europese tak van de Wereldgezondheidsorganisatie. Ik kom echt in dienst bij de WHO, maar ben gedetacheerd vanuit VWS, dus ik wil vooral ook graag contact blijven houden met de VWSers. Deze blog is daarom vooral gericht op mijn oud-collega's.

De WHO-Euro zit in Kopenhagen dus ik wil ook graag delen hoe het leven daar is. Ik ga geen lange verhalen schrijven en probeer het een beetje op te leuken met foto's. Het wordt dus een luchtige blog. Maar het is ook handig als je zelf ooit nog eens plannen hebt in die richting of meer wilt weten van de WHO, dus ik zal hier ook de nodige tips delen.

Aankomst en ontvangst
Ik ben op 7 januari per trein aangekomen in Kopenhagen. Voordeel van de trein is dat je veel kunt meenemen en (soms) rustig kunt werken. Nadeel is dat het lang duurt (12 uur) en je 3 keer moet overstappen (in Hengelo, Osnabrück en Hamburg). Maar ik moest wel. Als je (o.a.) gaat werken aan klimaatverandering en gezondheid kun je niet steeds op en neer vliegen.

Het was koud en besneeuwd in Kopenhagen. Ik had een AirB&B voor een maand geregeld in de mooie wijk Christiaanshaven en na gedoe met het sleutelkastje bij de 7-11 lukte het om het appartementje te vinden.

Foto van mijn balkonnetje

De volgende dag had ik al gelijk een afspraak bij de WHO. Dat is gelegen in het noorden van de stad, niet ver van de beroemde zeemeermin. Het is gevestigd in een modern gebouw - de UN city - waar ook 10 andere VN instellingen zijn gehuisvest. Je ziet er dus van alles lopen. Met de drie afdelingshoofden een eerste lunch gehad in het cafetaria waar je overigens alleen warm kunt eten en vervolgens ook een half uur hartelijk ontvangen door Hans Kluge, de Belgische topman van de WHO-Euro. Hij maakte gelukkig wat tijd voor mij, omdat we elkaar nog kenden vanuit de tijd dat hij 'gewoon' directeur was bij de WHO en we toen nauw hadden samengewerkt bij een conferentie over gezondheidssystemen.

Ontvangst door Hans Kluge en uitzicht vanuit de werkkamers

Je moet wel stalen zenuwen hebben als je bij de WHO wilt gaan werken. De rompslomp om binnen te komen is enorm. Naast het hele voortraject om te komen tot deze positie moet de WHO intern ook een heel traject lopen. Op mijn eerste dag kreeg ik te horen dat dit vertraging had opgelopen omdat het nieuwe 2 jaarlijkse budgetjaar net was begonnen en iedereen opnieuw in het systeem moest worden gezet. Ik kon dus nog niet beginnen aan het onboarding proces waar je in 16 stappen van alles moet doen en uploaden. Na veel gedoe kon het een week later uiteindelijk wel. Ik ga dat hier niet allemaal vertellen (er is een detacheringsgids bij IZ die ik nu help te updaten), maar een illustratie was dat ik een onafhankelijk getuige moest vinden om een formulier in te vullen waar ik begunstigden in geval van overlijden moest aanwijzen. Dat is uiteindelijk de jongen van de supermarkt beneden geworden. Ook moest ik online een VN-cursus volgen over veiligheid waar het registratiesysteem niet van werkte. Ik weet nu precies wat ik moet doen als ik in een mijnenveld verzeild raak (wat wel weer handig is als ik ooit weer met onze nationale politiek te maken krijg).

Immigratie en Denen
Naast de WHO administratie kreeg ik ook met de Deense red tape te maken. Je moet in Denemarken een burgerservicenummer hebben (CPR), want zonder dat kun je eigenlijk niets (verzekering, internet aanvragen, lid worden sportclub enz). Om dat te hebben moet je eerste een EU-residence permit aanvragen. Om dat te hebben moet je eerst een vaste verblijfplaats hebben met een eigen brievenbus. En om dat te hebben moet je eigenlijk wel weer een CPR nummer hebben. Nou ja zo is de cirkel rond.

Ik heb dus als een gek de eerste 2 weken naar huisvesting gezocht, wat uiteindelijk is gelukt. Nadeel 1: het is in de Wildersstraat en op de hoek zit café Wilders. Ik had gehoopt een beetje te kunnen ontsnappen aan wellicht onze nieuwe premier, maar dat lukt dus nog niet goed. Nadeel 2: De huren zijn niet mals in Kopenhagen (sommige mensen gaan daarom maar in het veel goedkopere Malmö wonen - net over The Bridge, naar de gelijknamige Netflix serie). Het is dus zelfs voor Nederlanders niet eens zo makkelijk om je in Denemarken te vestigen.

Sociaal
Kopenhagen is een mooie stad waar veel te doen is. Ik heb me gestort op Yoga bij mij in de buurt. Dat valt nog vies tegen als je net als ik stijf, oud en stressed bent. Het is voor mij dus een soort SOS activiteit, op een zaaltje in een oud gebouw in Christiaanshaven. Maar het helpt wel om een beetje in shape te blijven en wat mensen te ontmoeten. Ook ben ik lid geworden van de Cinemateket en heb in januari wat films gevolgd bij het stomme film festival dat er draaide. Voordeel is dat het Deens bij deze films goed te volgen is. Ik heb zelf ooit de eerste Deense rampenfilm van muziek en geluid voorzien (zie Youtube, desilenced movies of zoek op verdens undergang with sound) dus ik heb ook wel wat met dit soort oude films.

De K(r)oning
Een buitenkansje was de kans om de kroning van de koning, een vertoning niet ver van mijn woning, mee te maken. Het was koud en ik moest 2 uur wachten om 5 minuten te mogen zwaaien naar een voor mij onbekende familie. Toch was het de moeite waard, want ik kon mooi zien hoe de Denen met hun koningshuis omgaan. Het was superdruk voor het slot Christiansborg en de sfeer was uitgelaten. 

Tot zover even wat eerste indrukken. Ik ben nog steeds goed bereikbaar op mijn VWS adres. In mijn volgende blog ergens volgende maand hoop ik mijn nieuwe contactgegevens met jullie te kunnen delen en wat meer te vertellen over de WHO.

hej hej (tot ziens in het Deens)