De WHO en fietsen in Kopenhagen

De WHO en fietsen in Kopenhagen 

Dag allemaal,

Hierbij mijn tweede berichtje uit Kopenhagen. In mijn eerste blog heb ik aangegeven dat ik wat meer over de Wereldgezondheidsorganisatie zou schrijven. Het komt wat dat betreft mooi uit dat ik de afgelopen 2 weken de introductiecursus mocht volgen, waar we iedere dag meerdere presentaties kregen van collega’s. Dat ging over de inhoud (breed), de procedures (talrijk), de normen (ook hier is grensoverschrijdend gedrag) en de rijke geschiedenis.

Voor wat betreft de geschiedenis; de WHO is in 1948 opgericht, maar de eerste internationale sanitary conference was er al in Parijs in 1851 en werd regelmatig herhaald. Erg leuk om er meer over te lezen op International Sanitary Conferences - Wikipedia. De conferentie ging er vooral over of cholera wel of niet tot quarantaine maatregelen moest leiden en de 12 deelnemende landen wilden op 1 lijn komen (wat ook met Covid niet is gelukt). Uiteindelijk hebben al die conferenties na 1851 bijgedragen aan de oprichting van de WHO en de totstandkoning van de International Health Regulations, waarin tegenwoordig de internationale afspraken rond infectieziekten zijn geregeld.

De WHO doet tegenwoordig veel meer dan alleen infectieziekten. De organisatie monitort wereldwijd de menselijke gezondheid, stimuleert een sterke gezondheidssector, bepaalt normen en waarden gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en ondersteunt landen bij het inschatten van gezondheidstrends en het bepalen van het passend gezondheidsbeleid. De WHO kent ook drie lagen, namelijk het hoofdkantoor in Geneve, 6 hoofdkantoren in de werelddelen (waaronder dus Euro waar ik werk in Kopenhagen) en in heel veel landen ook country offices.

Mijn werk en actualiteit
Voor wat betreft het werk op mijn eigen afdeling, zijn we vooral bezig met de ondersteuning van landen. Dat betekent dat er bijvoorbeeld rond de zomer een groot investment forum is met donoren voor steun aan Centraal Aziatische landen als Kyrgyzstan. Maar ook de westerse landen werken steeds vaker samen met Kopenhagen. Zo heeft Belgie hun aanpak rond chronische ziekten laten doorlichten met hulp van een country support team met WHO experts, is er in Duitsland een WHO-consultant op het ministerie bezig met het denken over de publieke gezondheids infrastructuur na Covid en gaan we met het VK kijken of er evidence based interventies zijn om de Britten van hun pints en fish en chips af te halen.

Verder heb ik mijn eerste stappen gezet op voor VWS relevante onderwerpen. Voor klimaatverandering en gezondheid door een gesprek te voeren met het aparte onderdeel bij WHO-euro in Bonn (de WHO kent ook in de regio aparte kantoren op onderwerpen) dat zich met environment en health bezig houdt (en waar het RIVM al heel veel mee samenwerkt) en voor digitale zorg met de persoon die dat in portefeuliie heeft (over dat en een AI seminar heb ik een apart mailbericht gestuurd aan relevante collega’s).

Deze week was er ook een high level meeting over niet overdraagbare ziekten en emergency situations in ons gebouw. Als er een oorlog of natuurramp is, is aantoonbaar dat het aantal hartaanvallen 2 of 3 keer hoger ligt dan normaal. Ook is in de weken erna het zorgsysteem meestal ontregeld en is er een tekort aan medicijnen, faciliteiten als nierdialyses en zorgmedewerkers. Vooral kwetsbare mensen met diverse NCD’s, zoals ze dat hier noemen, zijn dan de dupe. Het is dus slim om je op dergelijke situaties voor te bereiden. Voor Nederland lijkt dat niet zo relevant, maar ook wij hebben het meegemaakt met de uitbraak van Covid en ook wij kunnen het slachtoffer worden van een grotere natuurramp. In de hal van het gebouw stond een grote tent opgesteld ter gelegenheid van de conferentie die samen met UNHCR (zit ook in dit gebouw, de Uncity) werd georganiseerd.

Vluchtelingentent UNHCR

Fietsen in Kopenhagen
Dan nog wat luchtigers. In de ochtend stap ik tegenwoordig op mijn nieuwe (gewone) fiets en peddel naar het gebouw van de WHO. Dat is een leuk ritje langs veel toeristische attracties, zoals de Nyhaven, het paleis van de koning (Amalienborg) en de zeemeermin. Van die zeemeermin weet ik me nog te herinneren dat ik daar ooit in het holst van de nacht bij een jong EZ reis heb gestaan (vraag me niet hoe dat kwam). Het is daarom extra leuk dat ik er nu iedere dag met mijn fietsje langskom.

De mermaid ofwel lille havfrue in het Deens

Fietsen in Kopenhagen is aan de ene kant prima geregeld; er zijn veel aparte fietspaden en auto’s houden rekening met de tweewielers. Aan de andere kant is het aantal electrische fietsen, snelfietsen met een bak voor de kinderen voorop en fatbikes nog veel groter dan in Nederland. Je moet echt goed uitkijken, want mensen komen met een noodvaart langs gereden. Er zijn ook zoveel mensen die hier fietsen dat er regelmatig lange bikefiles zijn voor de stoplichten.

                                                Ook in het wijkje waar ik woon: het Deense slavernijmonument

Tenslotte
Hopelijk heb je weer iets meer zicht gekregen op het werk van de WHO en het leven in Kopenhagen. Laat gerust weten als je genoeg hebt van deze blog of als je juist hoort dat andere mensen het graag willen ontvangen. Via de mail heb je nu ook mijn contactgegevens bij de hand. Eind maart kom ik weer een weekje in Nederland en zal dan ook op VWS langskomen. Wellicht zie ik jou dan ook. Tot dan.